در سال ۱۹۷۰، درست پس از اکران موفقیت‌آمیز تئاتر موزیکال پیشگامانه استیون سوندهایم به نام «کمپانی»، این آهنگساز و ترانه‌سرای مشهور به همراه کارگردانش هارولد پرینس، ستاره‌های نمایش و یک ارکستر بزرگ همگی به عنوان بخشی از یک سنت دیرینه برادوی برای ضبط آلبوم بازیگران اصلی وارد استودیویی در منهتن شدند. آنچه در ادامه رخ داد، یک ماراتن ضبط نفس‌گیر بود که در آن همه عوامل خود را تا مرز توانایی‌هایشان تحت فشار قرار دادند.

مستندی جذاب که بر واقعیت‌های پشت صحنه هنر و تجارت در جریان تور آمریکایی گروه سینث‌پاپ بریتانیایی دپش مد در سال ۱۹۸۸ تمرکز دارد.

اولین اجرای جیمی هندریکس در آمریکا در جشنواره پاپ مونتری در سال ۱۹۶۷ به طور کلی یکی از رادیکال‌ترین و افسانه‌ای‌ترین اجراهای زنده تاریخ به شمار می‌رود. هندریکس و گروه دو نفره‌اش «اکسپیرینس» که در آن زمان برای مخاطبان آمریکایی تقریباً ناشناخته بودند (هرچند در بریتانیا به شهرت رسیده بودند)، روی صحنه غوغا به پا می‌کنند. آن‌ها آهنگ‌های کلاسیک بلوز مانند «راکم کن عزیزم» و «کشتارگاه» اثر هاولین ولف را می‌نوازند، ترانه «مثل یک سنگ غلتان» باب دیلن را بازخوانی و الکتریکی می‌کنند، آهنگ‌هایی از اولین آلبوم منتشرنشده‌اش را اجرا می‌کنند و در نهایت با قربانی کردن و سوزاندن تاریخی گیتارش در جریان اجرای دیوانه‌وار آهنگ «چیز وحشی» که حتی نویسنده‌اش چیپ تیلور هم تصورش را نمی‌کرد، به کار خود پایان می‌دهند. هندریکس از بازخورد صدا و اعوجاج برای ارتقای آهنگ‌ها با شدتی از نجوا تا فریاد استفاده می‌کند و قلمرویی را می‌گشاید که پیش از این هرگز با چنین قدرت و روح سرکشی کشف نشده بود.

این فیلم در یک دوره دو روزه قبل و بعد از بحران ادغام نژادی دانشگاه آلاباما، با استفاده از پنج گروه فیلم‌برداری، رئیس‌جمهور جان اف. کندی، دادستان کل رابرت اف. کندی، فرماندار آلاباما جورج والاس، معاون دادستان کل نیکلاس کاتزنباخ و دانشجویان ویویان مالون و جیمز هود را دنبال می‌کند. در حالی که والاس قول داده شخصاً مانع ثبت‌نام دو دانشجوی سیاه‌پوست در دانشگاه شود، دولت کندی درباره بهترین راه واکنش به این موضوع، بدون تحریک جمعیت یا تبدیل کردن والاس به یک قهرمان برای جدایی‌طلبان نژادی، بحث می‌کند.